In mijn vorige blog schreef ik dat we meestal, als we iets zien en als we denken dat we dat zelf kunnen maken, ik het in ieder geval niet koop. En ik denk, weet eigenlijk wel zeker!, dat Chantal dat helemaal heeft. Onze ouders in ieder geval ook. Mijn vader voornamelijk in technisch opzicht, mijn moeder in creatief opzicht en beide behept met een gezonde dosis eigenwijsheid. En daar hebben wij vanaf onze jeugd het nodige van meegekregen. Een heerlijke boodschap om mee te krijgen: gewoon proberen, gewoon doen!
En soms heb ik, dat als ik iets zie, ik denk: dat zou ik ook moeten kunnen, maar het is te tuttig of niet leuk genoeg, dus... laat maar.
Maar toch.... twee zomers terug, op vakantie zag ik een leuke en gezellige buurvrouw met haaknaald en bont gekleurde katoen in de weer. Om haar hoofd leeg te maken na een drukke dag werken had zij zichzelf haken geleerd en was nu bezig met een tas. Voor haar werkte het. En op vakantie zat zij heerlijk aan een stroompje te haken, terwijl we over vanalles kletsten. En het is altijd inspirerend als iemand enthousiast ergens over is.
Felgekleurde vierkantjes in een groot tempo kwamen voorbij. Haken... nooit gedaan, nooit leuk genoeg gevonden. Deed me in de verte denken aan de handwerkles van de lagere school. Maar toch, afgelopen pasen zag ik in de action 5 hele kleine bolletjes gekleurd katoen, voor 1,79 of 1,99 en moest ik weer aan haar denken. En aan de vakantie en het heerlijke plekje. En toen moest het er van komen. Als zij zichzelf haken heeft geleerd, dan kan ik dat ook. En met pasen voor de boeg genoeg tijd om het te proberen. En wat nou? tuttig?? Nou en! Valt reuze mee, is zelfs hip!
Een beetje meewarrig keken mijn man en kinderen mij aan: Wat ben jij nou aan het doen? haken?
Ik liet me er niet van door de wijs brengen, na een avond steken proberen en een proeflapje haken, was het de dag erna tijd voor het echte werk. "Granny squares" oftewel de vierkantjes van oma gingen er komen. Via alles voor haken en blij met draadjes , met duidelijke uitleg en foto's, leerde ik de benodigde steken en het patroon.
De gekleurde katoen deed het hem wel moet ik zeggen, helemaal als er verschillende kleuren in 1 vierkantje zaten en toen was er een dag geen houden meer aan. Welke kleurcombinaties nu? allemaal verschillende!, weer een af! het ging zelfs wat automatisch, en ja, je hoofd werd er leeg van!
Op het eind van de ochtend waren er 9 af, het lijkt wel een pannenlap zei mijn zoon. Tja, toen moest er een tweede komen. Ook wel fijn, een projectje, afzienbaar in tijd.
Haken is 1 ding, het in elkaar zetten is een tweede, en veel minder leuk! Al die draadjes afwerken, het aan elkaar zetten met draad dat bijna op was (en ik ging geen nieuwe kopen!) Pffff, het duurde bijna even lang als het haken zelf!
Ik weet nu ook dat haken gèèn vervolg krijgt, en dat ik bewondering heb voor hele gehaakte dekens, wat een werk! en dat de gekleurde vierkantjes wel leuk zijn, even..., maar dat ik er ook weer op uitgekeken raak. En dat pannenlappen van gehaakte vierkantjes openingen hebben waardoor warme pannen warm blijven...
als onderzetter kan ook altijd nog...
Maar goed, ik heb mezelf weer iets geleerd. Altijd leuk. Op naar het volgende, sluimerende idee van : dat moet ik toch ook kunnen...
Ik schreef al eerder over inspiratie voor de moestuin op tv in de blogberichten: "Moestuininspiratie" en "Nog meer moestuininspiratie". Daar ging het vooral over wat er nu qua moestuinprogramma's te zien is op de Nederlandse en Engelse televisie. (En een beetje wat je terug kan vinden op internet over programma's die daar in het verleden zijn uitgezonden.) Als je zelf een moestuin hebt is dat namelijk heerlijk om naar te kijken, want je herkent er zoveel lief en leed van. Bovendien is ook óók nog eens leerzaam én toepasbaar want je zit in dezelfde klimaatzone.
Maar goed, er zit natuurlijk een gat in het aanbod, want er hoort natuurlijk óók iets van Belgische bodem bij. En dat is er, namelijk: "De moestuin volgens Wim". En ik ben er rijkelijk te laat mee om dit te ontdekken want het is al vanaf september op de buis, las ik. Vanavond de 18e aflevering al, om 20:00. Op België VIER.
Daar zit meteen ook het probleem want ik geloof niet dat we België VIER hier kunnen ontvangen, maar er zijn gelukkig veel videofilmpjes terug te kijken om je toch een idee te geven. Klik daarvoor op deze link.
Het zijn geen hele lange stukjes, hooguit een paar minuten. Ik geloof dat de uitzendingen zelf steeds ook maar iets van een kwartier duren (en daarmee komt het een héél klein beetje in de buurt van het moestuinprogramma wat Arjan Ederveen ooit maakte voor de VPRO in 2005 "Wroeten", wat helaas niet meer terug te kijken is.)
Maar dan nog zijn ook de kleine stukjes de moeite waard om te kijken. Heerlijk los en ongedwongen gefilmd en hapklaar gebracht. En voor mij is België ook een beetje thuis. (Als kind hebben we een tijdje in België gewoond en we hebben altijd (ook nu nog) zeer dicht bij de Belgische grens gewoond. Dus ik kom er vaak, en zonder ál te veel met clichés te gaan strooien.... het leven lijkt altijd wel een beetje gemoedelijker daar, meer ontspannen en zorgelozer. Een prima plek voor een moestuin dus! Waar we allemaal weer van mee kunnen genieten.
Op de verjaardag van mijn oudste, 18 alweer, een mijlpaal!, hadden Chantal en ik het over ons blog, allerlei verhalen gingen over tafel en omdat het bijna pasen was kwam het verhaal van het rechtopstaande ei van vroeger weer boven. Inmiddels al op ons blog verschenen en terug te vinden als R: het ei van Columbus, geschreven door onze vader. Ook hadden we het over de enorme hoeveelheid berichtjes van Chantal, cursussen bijna, en wanneer ik weer iets zou schrijven...
Tja, waarover dan?
En meteen had Chantal een idee, ze wees naar haar ketting die ik haar ooit voor haar verjaardag gegeven had. Oh jaaaa, daar is goed een blogje over te schrijven. Dat ik daar zelf niet op kwam...
(Selfie van Chantal)
Groots effect, makkelijk te maken, kost alleen wat elastiekjes en een klein sluitknopje/ringetje (hoe het echt heet weet ik niet), artistiek ook nog en ik heb het hier verder nog bij niemand gezien. Volumineus, zonder te zwaar te ogen, licht van gewicht, makkelijk om te doen, zonder moeilijke sluitinkjes. Eigenlijk ideaal dus.
Wij hadden het een tijd geleden samen gezien (2011 heb ik net berekend) in een mooi winkeltje in Amsterdam, het was leuk maar duur en we liepen weer verder. Amsterdam is groot! en er is veel te zien!! Maar het regende ook behoorlijk en we liepen als twee verzopen katjes dapper rond.
Dat hebben we trouwens wel vaker, dat we denken dat we dat zelf ook wel moeten kunnen. En als ik voor mezelf spreek: Als ik dat denk, koop ik het maar niet, want waarom zou ik? En zoals dat ook vaker gaat, loop je weer verder, zie je weer andere dingen, ook leuk en verdwijnt het langzaam naar de achtergrond. Of je wilt het proberen, maar hebt niet de spullen in huis, of... je probeert het en het valt toch behoorlijk tegen, of....
Maar nu was Chantal niet lang daarna jarig en zag ik gekleurde elastiekjes, in precies de kleuren van haar zomerpalet (was toch zomer? of zomer/lente?) en bijna de kleur van haar ogen.
En het ging goed, met een mooi resultaat. Geslaagd dus!
De beschrijving:
formaat 5 cm, andere kleur, maar hetzelfde als Chantals ketting
Je neemt de elastiekjes. Voor het voorbeeld heb ik wat grotere elastiekjes gebruikt, dat maakt het wat duidelijker, maar zelf vind ik de lussen iets te groot en wordt de ketting iets "ielig". Te kleine elastiekjes maakt het juist weer "propperig" (en een hoop gepriegel) Voor de foto's heb ik de ketting op tafel gelegd. Zelf vind ik het makkelijker om de nieuwe lus steeds met mijn vingers in de lucht te houden en sneller te kunnen werken.
dit formaat is 7 cm
en dan het lastigste stukje: het aan elkaar maken. Je pakt nu de allereerste lus en haalt die door de laatste dubbelgevouwen lus heen. Je vouwt die grote lus nu terug en zet hem vast met een ringetje of zo. Door in ieder geval de overgebleven lus en de twee andere lussen of door alle vier de lussen. Ik gebruikte een soort sluit/drukslotje wat je dicht kunt knijpen, maar een ringetje moet ook kunnen. Ik wilde het zo onopvallend en dus zo klein mogelijk hebben. Even gepriegel dus...
Schreef ik in m'n vorige stukje nog dat er iets GROOTS stond te gebeuren met betrekking tot de kippen..vanmorgen was het ook zover. Kreeg namelijk de cameraploeg van RTL 4, Editie NL, over de vloer voor een heus kippeninterview!
Ze maken speciaal vanwege Pasen een item over hobbykippen in de achtertuin, en dat betekent dus ook dat het vanavond al zal worden uitgezonden.. aaaghr, spannend!
De kippen zelf waren er heel "chill" onder, helemaal niet bang voor de camera, vooral niet als er een paar verse meelwormpjes als lokmiddel gebruikt werden. Dus die zijn veelvuldig gefilmd. Ik daarentegen voelde een hééél klein beetje 'n inwendig stresskipje van binnen. Hopelijk zal dat op beeld niet erg overkomen. En gelukkig bestond de tv-ploeg uit heel gezellige mensen. Al was interviewster Arjanne zelf niet erg gesteld op kippen, vertelde ze. Die flappen zo eng met hun vleugels.
Maar gelukkig ging het allemaal redelijk goed. De kippen hebben niet met hun vleugels geflapt en ook ik kwam verrassend goed uit m'n woorden. (Ik neem toch wel aan dat ze de bloopers eruit knippen!?)
Ze hebben uiteindelijk ook zóveel gefilmd voor wat maar een klein stukje uitzending zal worden, dat ik werkelijk geen idee heb wat allemaal de montage zal overleven, maar ze maken er vast iets moois van.
De kippen vonden het in ieder geval helemaal niet erg, al die aandacht. Ook grijze poes Cous heeft zich behoorlijk voor de camera gewurmd met al haar sterallures. En Arjanne heeft op het eind zelfs kip Popo vast durven houden!
Dus we gaan het zien, vanavond.
Als er een link komt naar het filmpje over deze uitzending zal ik die zeker nog hieronder plaatsen. Maar voorlopig alleen de aankondiging: RTL 4, Editie NL, vanavond 2e paasdag, tussen 18:15-18:30 u. Kijken!
The day after:
Ah, de rust is weer wedergekeerd hier in de tuin. En al blijft het raar om jezelf op tv terug te zien, ik ben zeker wel tevreden over de uitzending. Ergens in m'n achterhoofd was ik een beetje bang geweest dat je al gauw als gek kippenvrouwtje overkomt, maar dat viel reuze mee! (Al zeg ik het zelf....)
Ben ook blij dat de verzorging van kippen óók aan bod kwam, en dat ze niet alleen maar een..."Ja leuk, kippen...DOEN!"-boodschap verkondigden. Hopelijk denken mensen namelijk wel goed na voor ze halsoverkop tot aanschaf overgaan, verblind door verse eitjes in het verschiet.
Als je het terug wil zien kun je deze link volgen en het fragment "Kip, het meest veelzijdige huisdier" selecteren. Of kijk bij de laatste video's van EditieNL hier.
Je kunt ook de hele uitzending terugkijken via deze link. Daar komen we na zo'n dikke 6 minuten aan de beurt.
Ik weet eerlijk gezegd niet hoe lang die linken actief blijven, dus vandaar dat ik ze er allemaal maar bijzet.
Er is ook een stukje tekst geschreven op de site van Editie NL, dat kun je hier lezen. Wat op zich wel grappig is want daarin staat weer een link naar míjn blog, namelijk over het verhaal over de biologische stadskip.
We zullen zien of het hele optreden me geen windeieren (haha, flauw grapje) gaat geven. Niet dat ik ergens op uit ben eigenlijk, maar het is wel leuk als onze blog op deze manier wat meer aandacht krijgt. Ik vind het zelf namelijk hartstikke leuk om over onze "huis-tuin-en-keuken"-dingen te schrijven. Of dat nou over de moestuin, de beestjes of gerechten gaat. En ik vind het alleen maar nóg leuker als mensen het ook graag willen lezen natuurlijk! Dus stap je nu pas in, dan van harte welkom!
Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze veren maakte voor zowel An als Janneke, m'n twee dierenarts-vriendinnen die me met raad en daad bijstaan als er iets niet goed gaat met m'n beestjes. Vooral toen ik nét m'n kippetjes had en Fops de volgende dag al verkouden bleek (en later écht serieus ziek, klik hier) heb ik veel aan ze gehad. Op het moment dat de kippen in december vorig jaar voor het eerst eieren gingen leggen was het dus ook duidelijk dat zij in ieder geval een paar eitjes zouden krijgen, en dan ook nog een mooie eigengemaakte porseleinen veer erbij. Bovenstaande foto waren de eitjes voor An, die we vlak na de kerstdagen gingen opzoeken in België. Zij kreeg de speciale kersteitjes..
Ik weet.. het is wéér een kippengerelateerd verhaal aan het worden, maar wat kan ik zeggen? Het is bijna Pasen, daar horen toch eier-blogs bij? Bovendien, dacht ik zo, is dit toch best een goede gelegenheid om jullie te leren hoe je zelf veren van klei kunt maken? Ik ben per slot keramiek-docent. (In de instructie gebruik ik nu zelfdrogende klei i.p.v. porselein, want ik ga ervan uit dat niet iedereen toegang tot een keramiekoven heeft. Al maakt het materiaal trouwens voor de techniek niets uit.)
Is toch leuk voor op de Paastafel?
O, en voordat ik begin wil ik nog even kwijt dat er komende maandag iets GROOTS gaat gebeuren met betrekking tot de kippen. Ben er nu al een beetje zenuwachtig over. Durf het nog niet hardop te zeggen want hoewel de afspraak nu definitief is gemaakt, kan er natuurlijk altijd nog iets tussenkomen. (Wil alleen verklappen dat het niets te maken heeft met de komst van een nieuw kippetje, ofzo.. Blijf voorlopig bij de twee dames die ik heb. Maar wat het dan wel is....nog even geduld!)
Stap-voor-stap:
Wat je nodig hebt:
Zelfdrogende klei. In elke hobbyzaak te koop, zelfs bij de Action.
Talkpoeder (of maizena)
Een deegroller
Stukje doorzichtige plastic folie
Schaar, naald, mesje en oude tandenborstel
Een oud pasje wat verknipt mag worden
Krant
Verknip het oude pasje in de lengte door de midden, in een flauwe bocht. Dit gebruik je straks om de nerf van te maken.
Neem dan een stukje klei en rol dat alvast een beetje in een punt. Dus boven smaller dan beneden.
Rol het vervolgens met de deegroller plat. Het hoeft niet echt superdun gerold te worden (dat is ook wel afhankelijk van hoe groot je de veer gaat maken) maar in dit geval is 3 à 4 mm. dun genoeg.
Rol van een stukje klei een steeltje van een paar cm. lang. In plaats van het er zo koud tegenaan te zetten, kun je er beter een hoekje uit snijden, dat geeft meer grip en zit de verbinding sterker. (Straks in de video doe ik het trouwens weer iets anders, misschien nóg makkelijker.)
Ruw in ieder geval wél de hechtvlakken een beetje op met een licht vochtige tandenborstel. Aan beide kanten. Dus zowel van het steeltje als van de veer. Dat zorgt voor betere hechting van het toch wel kwetsbare steeltje. Druk het met je vinger goed aan en smeer het met het topje van een mesje glad met de rest.
Snij nu de vorm een beetje bij zodat het meer op een veervorm lijkt. Kijk eventueel naar plaatjes voor inspiratie. Er zijn veel verschillende veervormen, van lang en smal naar meer druppelvormig.
Nu ga je de rand "verjongen" zoals dat heet. Eigenlijk niet anders dan het dunner doen lijken door de randjes een beetje samen te knijpen. Eigenlijk is dat dus een beetje sjoemelen, maar op deze manier lijkt het dunner maar is het minder kwetsbaar dan een echt heel dun uitgerolde veer. Handig hè?
Smeer daarna je veer in met een beetje talk, dat helpt tegen het plakken, want daarna gaat er een stukje doorzichtig dun plastic folie overheen. Zo strak mogelijk, in ieder geval zonder rimpeltjes in het plastic.
Dan de grote truc. Druk met de doormidden geknipt pasje aan beide zijden over het midden van de veer. Aan de basis net iets verder uit elkaar dan bij de punt. Door het plastic wat eronder zit kan de klei door de druk nergens naar toe en wordt het mooi bol, net als bij een echte veer. Het is even oefenen.. In de video beneden zie je het misschien iets beter. Zorg dat de breedte bij de basis precies gelijk is aan het steeltje, dan lijkt het mooi één geheel.
Met een mes snij je, niet te hard, kleine zij-nerfjes vanaf het midden schuin oplopend in de klei. Hoe dichter op elkaar en gelijkmatiger, hoe mooier. Dit is zonder twijfel even het saaiste stukje om te doen. Je kunt, net als soms bij een echte veer, bij de basis hier en daar wat inhammetjes maken. Alsof de veer een klein beetje gehavend is. Ik vind in ieder geval dat ie daar echter door lijkt.
Tot slot nog een gaatje erin, zodat je 'm eventueel ook op kan hangen. Of ergens aan vast kunt rijgen. Doe dat gaatje liever niet in het steeltje, want dat is erg kwetsbaar. Beter in de basis van de veer.
Even laten drogen en klaar ben je!
De video:
Omdat ik zelf maar al te goed weet dat het niet altijd makkelijk is om iets vanaf foto's na te maken, maar dat het handiger is als je het een keer voorgedaan ziet, heb ik een video gemaakt. Duurt bijna precies 10 minuten. Ik heb er alleen geen onderhoudend muziekje onder gezet, dus daar zul je zelf even voor moeten zorgen. Dus al met al is het behoorlijk slow-art wat je ziet, van het minimalistische soort. Maar dat is me hopelijk vergeven.
Ook zal je misschien opvallen dat ik behalve het aanzetten van het steeltje, ook de volgorde wat heb veranderd. Dat laat maar zien dat er meerdere manieren zijn om het te doen. Zolang jullie er maar mee uit de voeten kunnen, mócht je het zelf willen gaan proberen. Succes in ieder geval!
